مهمترین مشکل خانواده های ایرانی نداشتن رهبر های خانوادگی هست رهبرهای خانوادگی مهمترین نقش را در ایجاد و متحد کردن گروه های یک قوم   دارند این رهبر ها با قدرت کلام و نفوذ بر اعضای تک تک خانواده های زیر مجموعه می تونن در جهت ایجاد مای گروهی و حرکت های گروهی نقش مهمی داشته باشند

در ایران مراسم های گروهی از قبیل ختم انعامها  نذورات مراسم های مذهبی مثل عاشورا تاسوعا جشن ها و عذاداری ها بزرگترین قسمت از حضور رهبر های خانوادگی را تشکیل می دن

قدرت رهبر های خانوادگی در خارج از ایران انقدر زیاد هست که معمولا در لیست شرکت های بزرگ که دنیا را تسخیر کردند ما با رهبران خانوادگی مواجه میشم که این رهبر ها با تمام وجود قوم و افراد هم خونشون را حمایت می کنند و در صورت بروز مشکل لحظه به لحظه در جریان قرار می گیرند و با تمام وجود در جهت حل مشکل گروه حرکت می کنند

پس از انقلاب سال ۵۷ ایران و پس از هیاهوی جنگ و بازسازی نبودن رهبر های خانوادگی و نبود الگوی حرکت این گونه رهبران باعث شده تا رهبران سیاسی قدرت بیشتری به دست بیاورن و وضعیت نا بسامان فعلی در زمینه اقتصادی و سیاسی را بوجود بیاورن

طرح سیاسی فرهنگی که الان رهبران خانوادگی را نشون گرفته باعث از بین رفتن خانواده های بزرگ میشه و واقعا دست پلید گروه های سیاسی توی این کار دقیقا حس میشه

به هر حال به علت عدم وجود بنیاد های مالی و حمایت های دولتی از این رهبران خانوادگی هر روز شاهد کم رنگ شدن نقش این افراد در این گروه ها  و به طبع پررنگ شدن نقش رهبران سیاسی هستیم تمام اصناف بازار گروه ها شرکت ها در داخل ایران معمولا توسط گروه های سیاسی غیر همخون اداره میشن که این کار چیزی جز در گیریهای داخلی و پایین بودن بهره وری حاصلی نخواهد داشت