اوففففففففففف بار الهی چه می بینم . ایا درست می بینم خاک بر چشمم باد و دو چشمم کاش کور می شد  .ملایی با یک عمامه سفید و مقداری محاسن درپشت فرمان همچنان لم داده بود که انگار بر کائنات تکیه کرده . حرفمان را از در گاه الهی پس گرفتیم و اینجور به در گاه الهی ضجه زدیم که :

بارالهی ما ملحفه دشک در خانه بسیار داریم اندکی از ان را به رسم امانت از دشکمان قرض می گیریم و تابی به ان می دهیم و بر سر می نهیم و مقداری از محاسن سایر قسمتهای تنمان اگر موجود باشد به رسم امانت تیغیده  و بر صورت می چسبانیم شاید توانستیم سوار بر ان بنز رویایی  بشویم که دل وامانده ما کمی ارام گیرد

ناگهان ندای درونی رسید که بس فرق است بین ملحفه دشک تو و ان ملحفه سفید بر سر وی. که ملحفه دشک تو عرق روزهای سخت زندگی را بر تن دارد و چه شبهایی که پیکر رو به موت بنده ای از بندگان خدا  را به دوش می کشد و سنگینی ان پیکر رو به موت را هر شب تا صبح تحمل می کند  اما ان ملحفه سفید از همان روز اول نه طعم عرقی چشیده و نه سنگینی بدنی را حس کرده از همان روز اول بر سر بوده و از همان روز اول سنگینی اش را به دوش بدن انداخته

پس به ناگاه به خود امدیم و گاری خود را نگاه کردیم و چشمکی به گاریمان زدیم و گاری وامانده ما هم  برف پاک کنی حواله امان کرد و به ناگاه به رسم حالگیری   بر پدال گاز فشار اوردیم و همچنان سبقتی از بنز حاج اقا گرفتیم که ته دلمان انچنان خنک شد که صد ها جرعه اب زرشک تگری هم نمی توانست ان خنکی را به تن بچشاند  و بس شادمان گشتیم و ملا و بنز و عمامه را به دیار فراموشی سپردیم و از ته دل شادمان گشتیم .

و بر خود اثبات کردیم که سبقت از بنز ملا هم می شود گرفت .

و جاده همچنان بود و ما هم بودیم و همه بودند .